کتاب طریق وصال برگرفته از کتاب «المراقبات» تازه‌ترین اثر استاد مرتضی آقاتهرانی ،منتشر شد

من سمع رجلا ینادی یاللمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم

مجلس ششم دوباره‌ای نمی‌خواهیم

آقاتهرانی عضو ناظر مجلس در شورای فرهنگ عمومی شد

پیام تسلیت درپی رحلت آیت الله حائری شیرازی (ره)

خاطره | اقیانوس آرامش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

اعمال ماه مبارک رجب

غریب دنیا

حوزه انقلابی یعنی درک حقایق یک جامعه

نقش خانواده در سعادت انسان

ایجاد محیط سالم؛ هدف ازدواج

عشق‌ورزی به فرزندان

مهر و محبت به ‌امام زمان عليه‌السلام

چه طور توجیه کردن مانع کارهای بد میشود ؟

مؤدب به حدود الهی باشیم!

غفلت استعداد لقا را از انسان میگیرد

استاد آقاتهرانی: پیاده‌روی اربعین؛ ثمره خون شهیدان

عالم محضر خداست

انابه در اعمال و رفتار

مراسم عزاداری پنج شب آخر ماه صفر با سخنرانی استاد مرتضی آقاتهرانی

aghatehrani.ir
aghatehrani.ir

شرح حدیث
  • ارسال برای چاپ
  • ۱۳۹۵/۰۵/۰۴ | ۱۱:۵۷
  • کد :۱۱۲۲۶
خداوند بی جهت به بندگانش محبت می کند
خداوند گرچه عادل است ولی به احسان رفتار می کند

خداوند بی جهت به بندگانش محبت می کند

خداوند بی جهت به بندگانش محبت می کند

خداوند بی جهت به بندگانش محبت می کند


ایحسن ان ارجع عن بابک بالخیبه مصروفا: (استفهام انکاری است) آیا نیکوست که از درگاه تو ناامید و محروم بر گردم. یعنی این طور نیست. یعنی بگویم رفتم راهم ندادند، بگویم رفتم نداشتند به من بدهند، بگویم رفتم بخیل بودند و ندادند و بگویم نفهمیدند چه می خواهم در مورد انسانها اینها هست. آیا شدنی است که من محرومانه از در خانه تو منصرف شوم.

و لست اعرف سواک مولی بالاحسان موصوفا: (واو حالیه است) آیا نیکوست که برگردم از در خانه تو در حالی که نمی شناسم به غیر تو مولایی که به احسان موصوف و معروف باشد. آیا چنین مولایی ممکن است مرا برگرداند از در خانه اش در حال محرومیت و ناامیدی.

احسان با عدالت فرق دارد. خداوند گرچه عادل است ولی به احسان رفتار می کند  اگر به عدالت باشد باید خیلی از نعمتها را از ما بگیرد باران و برف و ... را می دهد در حالی که این همه گناه می کنیم. خدا به گناه ما نگاه نمی کند و برکاتش را نمی گیرد در حالی که کاری ندارد برای او که بگیرد اینها را.

در مورد بعضی انسانها می توانیم به عدالت رفتار کنیم مثلا این آقا نیامد من هم به خانه او نمی روم سلام نکرد سلامش نمی کنم و هدیه نیاورد نمی برم ولی در باره برخی مثل پدر و مادر این گونه نیست من باید همینطوری به او احسان کنم نباید نه در مقابل احسان او احسان کنم. نمی توانم بگویم مادرم خانه ما نیامد نمی روم به خانه اش و یا تلفن نزد من هم نمی زنم باشد مادرم است هر چه باشد باید من به او زنگ بزنم و احسان کنم یعنی ابتدای به ساکن شروع کنم به محبت او. خداوند با ما این گونه است بابت هیچی دارد می دهد بابت هیچی محبت می کند نمی گوید حالا که نمازش را به موقع نخواند پس هیچی بهش ندهید. من کسی را نمی شناسم که هنوز مرا نیافریده احتیاجات مرا آفریده است. ما چه می دانیم چه چیزها و ظرافتهایی برای برطرف کردن احتیاجات ما لازم بوده و او آفریده است.


منبع : مناجات الراجین
  • ارسال برای چاپ
در این رابطه بخوانید...
دیدگاه و نظر
برای ارسال نظرات از فرم پایین استفاده کنید.
مسئولیت نوشته ها به عهده نویسندگان آنهاست و نمایش آنها به معنی تایید نظرات آنها نیست.
فرستنده :
پست الکترونیک :
نظر :
aghatehrani.ir
کد امنیتی :
aghatehrani.ir
aghatehrani.ir گفت و شنود با استاد
پرسش :
پاسخ :

از چندی قبل، طرح آشتی ملی توسط کسانی که خود در فتنه 88 دستی داشته و یا دست‌کم از ساکتین آن واقعه بوده‌اند در فضای حقیقی و یا مجازی مطرح و در آن باب سخن گفته و ابراز نظر کرده‌اند که «بیایید با ملت آشتی کنیم!» و اگر کسی حرف آن‌ها را به هر دلیل نقد و یا رد کرده بود و یا اما و اگری بر آن داشت، فوراً به او برچسب دل‌واپس و افراطی و... زدند تا بتوانند حرف خود را بزنند و البته از خویش راضی باشند.

 

اگر به روزهای نه چندان دور گذشته بازگردیم، می‌بینیم همین آقایانِ ناراضی که خود، گاه بر اریکه قدرت تکیه داشته و یا رئیس‌جمهور و یا نخست‌وزیر و یا رئیس مجلس بوده‌اند و اکنون اکثریت‌شان در حصر خانگی‌اند، مردم را به خیابان‌کشی می‌خواندند و به جای حسن استفاده از قانون و قانون‌مداری، از شرح صدر و بزرگواری نظام و رهبری به سوءاستفاده روی آورده بودند و کار را خراب کردند و قهر کرده بودند. عجب هوای نفسشان با وسوسه‌های بیگانگان، از بیرون تحریک و حمایت می‌شد، تا در آخر باورشان آمده بود که نظام را تغییر خواهند داد و فرار به جلو را که شیوه آن‌ها است شروع کردند.

 

آری، حرکت‌های قهرآمیزشان بی‌رحمانه بروز کرده بود. به همه توهین می‌کردند، کتک می‌زدند، آتش می‌زدند، مغازه‌ها را مصادره می‌کردند، و حدود نه ماه هر روز و شب امنیت و آرامش شهر را بر هم زده بودند تا این‌که دوران فتنه به ایام حسینی برخورد کرد. این‌ها که عظمت حسین سلام‌الله‌علیه را باور نداشتند، به پرچمی از عزای آقا توهین کردند. درست است که روزی خیمه‌اش را به آتش کشیدند، ولی آن روز این مردم نبودند که به ناگاه غیرتشان به جوش آید و نه دی بر پا کنند. ولی نه دی همه از جای برخاستند.

 

قهرشان با ملت چند ماهی بیشتر نشد و شب‌نامه‌ها و بیانیه‌های تحریک‌آمیز تهران را به اغتشاش کشیده بود. به‌راستی در این فتنه همه امتحان دادند. اما چند سؤال برایم مانده: آیا این چند نفر ملت‌اند؟! آیا ملت با آن‌ها قهر است یا این‌ها با ملت؟! آیا به‌راستی در کشور دو ملتِ قهر و آشتی داریم؟! چگونه است کسانی که خود خراب کرده و خود قهر کرده‌اند، اینک خود آشتی‌کنان راه می‌اندازند؟!

 

نه عزیز! کشور و ملت ما صاحب دارِد و هرگز دل‌بسته و وابسته به بیگانه نبوده و نیست. این سروصداهای برخاسته از خارج هم چندان مهم نبوده و نیست. در روز ۲۲ بهمن ملت نشان دادند که همه باهم بوده و هستیم. آیا می‌دانید که دو مسلمانی که بیش از سه روز قهر کنند مسلمان نیستند؟ البته آن چند نفر ناراضی هم خود باید سر عقل آمده و خود را بیش از این خراب نکنند و فرافکنی نکنند و خطای خویش را به ملت نسبت ندهند.

پرسش :
پاسخ :
aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir
aghatehrani.ir برنامه بعدی
aghatehrani.ir aghatehrani.ir