کتاب طریق وصال برگرفته از کتاب «المراقبات» تازه‌ترین اثر استاد مرتضی آقاتهرانی ،منتشر شد

من سمع رجلا ینادی یاللمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم

مجلس ششم دوباره‌ای نمی‌خواهیم

آقاتهرانی عضو ناظر مجلس در شورای فرهنگ عمومی شد

پیام تسلیت درپی رحلت آیت الله حائری شیرازی (ره)

خاطره | اقیانوس آرامش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

اعمال ماه مبارک رجب

غریب دنیا

حوزه انقلابی یعنی درک حقایق یک جامعه

نقش خانواده در سعادت انسان

ایجاد محیط سالم؛ هدف ازدواج

عشق‌ورزی به فرزندان

مهر و محبت به ‌امام زمان عليه‌السلام

چه طور توجیه کردن مانع کارهای بد میشود ؟

مؤدب به حدود الهی باشیم!

غفلت استعداد لقا را از انسان میگیرد

استاد آقاتهرانی: پیاده‌روی اربعین؛ ثمره خون شهیدان

عالم محضر خداست

انابه در اعمال و رفتار

مراسم عزاداری پنج شب آخر ماه صفر با سخنرانی استاد مرتضی آقاتهرانی

aghatehrani.ir
aghatehrani.ir

شرح حدیث
  • ارسال برای چاپ
  • ۱۳۹۵/۰۵/۰۲ | ۷:۵۰
  • کد :۱۱۲۲۴
کیست به درگاه تو بار بنهد  امیدوارانه اما تو محرومش کنی
اگر آمدی در خانه اش را زدی راهت می دهد

کیست به درگاه تو بار بنهد امیدوارانه اما تو محرومش کنی

کیست به درگاه تو بار بنهد امیدوارانه اما تو محرومش کنی

کیست به درگاه تو بار بنهد امیدوارانه اما تو محرومش کنی


الهی من الذی نزل بک ملتمسا قراک فما قریته؛ ای خدا چه کسی بر تو به عنوان درخواست کننده و با التماس فرود بیاید که مهمان تو شود اما تو مهمانش نکنی و مهمان نوازی از تو نیاید.

 

و من الذی اناخ ببابک مرتجیا نداک فما اولیته: کیست به درگاه تو بار بنهد  امیدوارانه اما تو محرومش کنی.

اناخ ببابک یعنی کسی که بارش را در خانه کسی میگذارد و می خواهد میهمان شود. در باره امام حسین ع است وقتی که به کربلا رسیدند فرمودند اینجا کجاست جناب زهیر گفتند اینجا را قادسیه می گویند فرمود اسم دیگری هم دارد ... چند بار سوال فرمودند گفتند اینجا را کربلا هم می گویند. وقتی این را شنیدند فرمودند اعوذ بالله من الکرب و البلا به خدا پناه می برم از غصه و زمینه های ابتلاء و اینجا فرمودند که بارها را زمین بگذارید در زیارتشان هم داریم اناخت برحلک یعنی به کسانی که فرود آمدند به بارگاه تو ،آنها را هم سلام می دهیم

پیاده کنید بارها را ههنا محط رحالنا اینجا محل رحلتهای ماست و مسفک دمائنا اینجا محل ریخته شدن خون ماست.

در این فراز دعا آمده که کیست که بارش را بگذارد به در خانه خداوند در حالی که امید بسته به عطای او  و خداوند او را اولی نبیند و مقدم بر دیگران نشمارد و ندیده بگیردش و همه کاره اش نشود و سرپرستی اش نکند. می شود موسی بیاید به درگاهت محلش نگذاری و عیسی بیاید و اعتنایش نکنی.

اصلا این گونه نیست این که ما می آییم هم در واقع او ما را می آورد ما خیال می کنیم که آمدیم این طور نیست او صدایت زده و خواسته بیایی واقعا هم این طور است که وقتی انسان برای کار خوبی توفیق پیدا میکند باید خیلی شاکر باشد. باید از فرصت استفاده کرد اینها را از ما می گیرند اینها همیشگی نیست چون یک روزی بود نداشتیم این نعمت را حالا بهمون دادند ممکن است که باز هم از ما بگیرند.

همه دشمنان امید داشتند که امام از دنیا برود همه چیز را از بین ببرند ولی این طور نشد الان غربیها مانده اند یک سالی است که دیگر طرح نابودی انقلاب دیگر نیست خودشان می گویند دیگر نمی شود پایدار ماند. الان باید به فکر کارهای فرهنگی باشید قبل از هر کس با طلبه هاست این کار. چه کار فرهنگی در مورد بد حجابی کردیم چند طرح در باب مطرح کردن حجاب داریم. خود آقا چقدر ناراحتند از این مسئله. همه هم که با فشار نیروی انتظامی نمی شود و راهش هم این نیست. واقعا جمع و جور کنیم. نشود ما طلبه ها برویم گوشه حجره ها. ببین وظیفه تو چیه. قاطی نکنید فرصتها از دست نرود. آن وقت وقتی کسی یک کمی به خدا رو کند خدا بهش رو می کند خداوند مثل ما نیست ما کسانی هستیم که درک و عقل و فهم و شعورمان خوب نیست عاطفه نداریم اگر یکی به ما محبت کند متوجه نمی شویم خبردار نمی شویم. می گوییم که برای دنیایش محبت کرده و یا بخیلم به او محبت کنم خدا که این طور نیست او این را آفریده بیش از همه می خواهدش یک ذره رو کند این طور نمی شود وقتی این طور نیست یعنی ما همان یک ذره هول را هم نمی دهیم و الا چه کسی است که بارش را به درگاه تو نهاده باشد و تو نیایی و همه کاره اش نشوی تودستش را نگیری.

این ولایت ولایت خاص است و شرط این آن است که به درگاهش فرود بیایی. اگر آمدی در خانه اش را زدی راهت می دهد گفتی من هستم ولایتش می آید.  ولایت عام را برای همه دارند مثل کتاب و پیامبر مال همه است ولی در باره این شخص خدای تعالی برنامه خاص می ریزد و خودش حواسش بهش هست او را به حال خودش رها نمی کند. آن وقت دردش به دردش می خورد سلامتی اش به دردش می خورد پولش به دردش می خورد هرچه مشکل یا خوبی پیدا کند می شود تحت ولایت. یعنی خداوند خیرش را در نظر گرفته و بهش همچون ثروتی یا همچون شوهری و یا همچون استادی می دهد یا همچون شاگردی و یا همچون خانه ای یا همچون نظامی می دهد. یکی یکی اینها می رسد به تحت نظارت خاص


منبع : مناجات الراجین
  • ارسال برای چاپ
در این رابطه بخوانید...
دیدگاه و نظر
برای ارسال نظرات از فرم پایین استفاده کنید.
مسئولیت نوشته ها به عهده نویسندگان آنهاست و نمایش آنها به معنی تایید نظرات آنها نیست.
فرستنده :
پست الکترونیک :
نظر :
aghatehrani.ir
کد امنیتی :
aghatehrani.ir
aghatehrani.ir گفت و شنود با استاد
پرسش :
پاسخ :

از چندی قبل، طرح آشتی ملی توسط کسانی که خود در فتنه 88 دستی داشته و یا دست‌کم از ساکتین آن واقعه بوده‌اند در فضای حقیقی و یا مجازی مطرح و در آن باب سخن گفته و ابراز نظر کرده‌اند که «بیایید با ملت آشتی کنیم!» و اگر کسی حرف آن‌ها را به هر دلیل نقد و یا رد کرده بود و یا اما و اگری بر آن داشت، فوراً به او برچسب دل‌واپس و افراطی و... زدند تا بتوانند حرف خود را بزنند و البته از خویش راضی باشند.

 

اگر به روزهای نه چندان دور گذشته بازگردیم، می‌بینیم همین آقایانِ ناراضی که خود، گاه بر اریکه قدرت تکیه داشته و یا رئیس‌جمهور و یا نخست‌وزیر و یا رئیس مجلس بوده‌اند و اکنون اکثریت‌شان در حصر خانگی‌اند، مردم را به خیابان‌کشی می‌خواندند و به جای حسن استفاده از قانون و قانون‌مداری، از شرح صدر و بزرگواری نظام و رهبری به سوءاستفاده روی آورده بودند و کار را خراب کردند و قهر کرده بودند. عجب هوای نفسشان با وسوسه‌های بیگانگان، از بیرون تحریک و حمایت می‌شد، تا در آخر باورشان آمده بود که نظام را تغییر خواهند داد و فرار به جلو را که شیوه آن‌ها است شروع کردند.

 

آری، حرکت‌های قهرآمیزشان بی‌رحمانه بروز کرده بود. به همه توهین می‌کردند، کتک می‌زدند، آتش می‌زدند، مغازه‌ها را مصادره می‌کردند، و حدود نه ماه هر روز و شب امنیت و آرامش شهر را بر هم زده بودند تا این‌که دوران فتنه به ایام حسینی برخورد کرد. این‌ها که عظمت حسین سلام‌الله‌علیه را باور نداشتند، به پرچمی از عزای آقا توهین کردند. درست است که روزی خیمه‌اش را به آتش کشیدند، ولی آن روز این مردم نبودند که به ناگاه غیرتشان به جوش آید و نه دی بر پا کنند. ولی نه دی همه از جای برخاستند.

 

قهرشان با ملت چند ماهی بیشتر نشد و شب‌نامه‌ها و بیانیه‌های تحریک‌آمیز تهران را به اغتشاش کشیده بود. به‌راستی در این فتنه همه امتحان دادند. اما چند سؤال برایم مانده: آیا این چند نفر ملت‌اند؟! آیا ملت با آن‌ها قهر است یا این‌ها با ملت؟! آیا به‌راستی در کشور دو ملتِ قهر و آشتی داریم؟! چگونه است کسانی که خود خراب کرده و خود قهر کرده‌اند، اینک خود آشتی‌کنان راه می‌اندازند؟!

 

نه عزیز! کشور و ملت ما صاحب دارِد و هرگز دل‌بسته و وابسته به بیگانه نبوده و نیست. این سروصداهای برخاسته از خارج هم چندان مهم نبوده و نیست. در روز ۲۲ بهمن ملت نشان دادند که همه باهم بوده و هستیم. آیا می‌دانید که دو مسلمانی که بیش از سه روز قهر کنند مسلمان نیستند؟ البته آن چند نفر ناراضی هم خود باید سر عقل آمده و خود را بیش از این خراب نکنند و فرافکنی نکنند و خطای خویش را به ملت نسبت ندهند.

پرسش :
پاسخ :
aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir
aghatehrani.ir برنامه بعدی
aghatehrani.ir aghatehrani.ir