کتاب طریق وصال برگرفته از کتاب «المراقبات» تازه‌ترین اثر استاد مرتضی آقاتهرانی ،منتشر شد

من سمع رجلا ینادی یاللمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم

مجلس ششم دوباره‌ای نمی‌خواهیم

آقاتهرانی عضو ناظر مجلس در شورای فرهنگ عمومی شد

پیام تسلیت درپی رحلت آیت الله حائری شیرازی (ره)

خاطره | اقیانوس آرامش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

اعمال ماه مبارک رجب

غریب دنیا

حوزه انقلابی یعنی درک حقایق یک جامعه

نقش خانواده در سعادت انسان

ایجاد محیط سالم؛ هدف ازدواج

عشق‌ورزی به فرزندان

مهر و محبت به ‌امام زمان عليه‌السلام

چه طور توجیه کردن مانع کارهای بد میشود ؟

مؤدب به حدود الهی باشیم!

غفلت استعداد لقا را از انسان میگیرد

استاد آقاتهرانی: پیاده‌روی اربعین؛ ثمره خون شهیدان

عالم محضر خداست

انابه در اعمال و رفتار

مراسم عزاداری پنج شب آخر ماه صفر با سخنرانی استاد مرتضی آقاتهرانی

aghatehrani.ir
aghatehrani.ir

شرح حدیث
  • ارسال برای چاپ
  • ۱۳۹۵/۰۴/۳۱ | ۶:۴۱
  • کد :۱۱۲۲۱
خداوند اهل رسوا کردن نیست
در روایات است که ما هیچ کس را ابدا خراب و مفتضحش نمی کنیم مگر این که ..

خداوند اهل رسوا کردن نیست

خداوند اهل رسوا کردن نیست

خداوند اهل رسوا کردن نیست


و اذا جاهره بالعصیان ستر علی ذنبه و غطّاه؛ و اگر آشکارا مرتکب عصیان شود پوششی بر روی آن گناهان می اندازد و آن را می پوشاند.

این بیان رحمت و غفاریت خداوند تعالی است. خداوند چون بندگانش را دوست دارد این کار را می کند. ما اگر کسی را دوست داشته باشیم و به ما بی احترامی کند عیبهایش را مخفی می کنیم اجازه نمی دهیم آشکار بشود ولی اگر دوستش نداشته باشیم این کار را نمی کنیم. (مثل روزنامه های جناحی که هر چه از افراد جناح خودشان گفته باشند خوب است و اگر همان  حرف را از افراد جناح مقابل بگوید می گویند این حرف همه اش تعارض است و بنا می کنند عیوبش را درمی آورند.)

خداوند تعالی ذاتاً ما را دوست دارد ما مثل بچه های او هستیم زیرا ما را آفریده و نمی خواهد مفتضحمان کند. حالا اگر بنده نادانی کند و کار بدی را انجام دهد خداوند نمی گذارد آن عیب آشکار شود. مادرها نسبت به فرزندان خودشان این طورند اگر فرزندشان کار بدی کند که دیگران به او به چشم بد نگاه می کنند ناراحت می شود. نمی تواند ببیند که دیگران به او می خندند شاید خود بچه هم حالیش نباشد و شاید هم خوشش بیاید که دیگران به او بخندند ولی مادر نه خوشحال می شود و نه اجازه می دهد چون بچه است نمی فهمد. بزرگ هم که می شود همینطور است مادرها مراقبند و نمی گذارند حتی پدرش هم بفهمد، چون نمی خواهید خراب شود و نمی خواهید دیگران تنبیه اش کنند و عذابش کنند. خدای تعالی هم مایل نیست به عذاب بنده هایش و نمی خواهد آنها مفتضح بشوند برای همین در روایات است که ما هیچ کس را ابدا خراب و مفتضحش نمی کنیم مگر این که خودش خیلی خراب کار کند کانّه بر رحمت خدا زور می شود که باز هم خدا مفتضحش نمی کند بلکه یک لحظه رهایش می کند و چون خدا رهایش کرده است، خودش را لو می دهد و خراب می شود.

به انسانها هم توصیه کرده اند که گناهان را مخفی کنید مگر در جایی که واجب می شود مثل برخی موارد غیبت.

نقل است از ام سلمه که شبی از خواب برخاستم دیدم که پیامبر در بسترشان نیستند دقت کردم دیدم در گوشه اتاق به سجده رفته و علی الدوام می گویند: الهی لا تکلنی الی نفسی طرفه عین ابدا. از ایشان  پرسیدم که خداوند سابق و لاحق شما را که بخشیده است چرا ناراحتید؟ حضرت فرمودند: خدای تعالی یک لحظه جناب یونس را مورد بی مهری قرار دادند در شکم ماهی افتاد.


منبع : مناجات الراجین
  • ارسال برای چاپ
در این رابطه بخوانید...
دیدگاه و نظر
برای ارسال نظرات از فرم پایین استفاده کنید.
مسئولیت نوشته ها به عهده نویسندگان آنهاست و نمایش آنها به معنی تایید نظرات آنها نیست.
فرستنده :
پست الکترونیک :
نظر :
aghatehrani.ir
کد امنیتی :
aghatehrani.ir
aghatehrani.ir گفت و شنود با استاد
پرسش :
پاسخ :

از چندی قبل، طرح آشتی ملی توسط کسانی که خود در فتنه 88 دستی داشته و یا دست‌کم از ساکتین آن واقعه بوده‌اند در فضای حقیقی و یا مجازی مطرح و در آن باب سخن گفته و ابراز نظر کرده‌اند که «بیایید با ملت آشتی کنیم!» و اگر کسی حرف آن‌ها را به هر دلیل نقد و یا رد کرده بود و یا اما و اگری بر آن داشت، فوراً به او برچسب دل‌واپس و افراطی و... زدند تا بتوانند حرف خود را بزنند و البته از خویش راضی باشند.

 

اگر به روزهای نه چندان دور گذشته بازگردیم، می‌بینیم همین آقایانِ ناراضی که خود، گاه بر اریکه قدرت تکیه داشته و یا رئیس‌جمهور و یا نخست‌وزیر و یا رئیس مجلس بوده‌اند و اکنون اکثریت‌شان در حصر خانگی‌اند، مردم را به خیابان‌کشی می‌خواندند و به جای حسن استفاده از قانون و قانون‌مداری، از شرح صدر و بزرگواری نظام و رهبری به سوءاستفاده روی آورده بودند و کار را خراب کردند و قهر کرده بودند. عجب هوای نفسشان با وسوسه‌های بیگانگان، از بیرون تحریک و حمایت می‌شد، تا در آخر باورشان آمده بود که نظام را تغییر خواهند داد و فرار به جلو را که شیوه آن‌ها است شروع کردند.

 

آری، حرکت‌های قهرآمیزشان بی‌رحمانه بروز کرده بود. به همه توهین می‌کردند، کتک می‌زدند، آتش می‌زدند، مغازه‌ها را مصادره می‌کردند، و حدود نه ماه هر روز و شب امنیت و آرامش شهر را بر هم زده بودند تا این‌که دوران فتنه به ایام حسینی برخورد کرد. این‌ها که عظمت حسین سلام‌الله‌علیه را باور نداشتند، به پرچمی از عزای آقا توهین کردند. درست است که روزی خیمه‌اش را به آتش کشیدند، ولی آن روز این مردم نبودند که به ناگاه غیرتشان به جوش آید و نه دی بر پا کنند. ولی نه دی همه از جای برخاستند.

 

قهرشان با ملت چند ماهی بیشتر نشد و شب‌نامه‌ها و بیانیه‌های تحریک‌آمیز تهران را به اغتشاش کشیده بود. به‌راستی در این فتنه همه امتحان دادند. اما چند سؤال برایم مانده: آیا این چند نفر ملت‌اند؟! آیا ملت با آن‌ها قهر است یا این‌ها با ملت؟! آیا به‌راستی در کشور دو ملتِ قهر و آشتی داریم؟! چگونه است کسانی که خود خراب کرده و خود قهر کرده‌اند، اینک خود آشتی‌کنان راه می‌اندازند؟!

 

نه عزیز! کشور و ملت ما صاحب دارِد و هرگز دل‌بسته و وابسته به بیگانه نبوده و نیست. این سروصداهای برخاسته از خارج هم چندان مهم نبوده و نیست. در روز ۲۲ بهمن ملت نشان دادند که همه باهم بوده و هستیم. آیا می‌دانید که دو مسلمانی که بیش از سه روز قهر کنند مسلمان نیستند؟ البته آن چند نفر ناراضی هم خود باید سر عقل آمده و خود را بیش از این خراب نکنند و فرافکنی نکنند و خطای خویش را به ملت نسبت ندهند.

پرسش :
پاسخ :
aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir
aghatehrani.ir برنامه بعدی
aghatehrani.ir aghatehrani.ir